ANADOLU ACISI

Anadolu, Anadolu, ah Anadolu!..
Bir yanında güzellik, incelik ve nur...
Bir yanında bin yıldan beridir süregelen
Toz-toprak, tezek, çamur...

İnsanlar gördüm sende; imbikten geçmiş gibi
Yüreklerinde sıcak, misilsiz bir merhamet
İnsanlar gördüm yine: Hayın, cahil, asabi...
Taş Devrini yaşayan bir kaba kuvvet.

Sivas'ta, Divriği'de, Erzurum'da, Konya'da...
İnce sütunlar gördüm, şadırvanlar, kubbeler...
Bir yanda oya gibi işlenmiş pembe mermer
Öte yanda öbek öbek, çirkin kaba, şekilsiz
Kerpiçten harabeler...

Bağışlasın şimdi bizi, vatan uğruna
Şehid düşen yüzbinlerce adsız kahraman
Çünkü seller bir yandan götürür toprağımı
Rüzgarlar bir yandan...

Unutulmuş Türklüğün ceylan yürekli töresi
Çiğnenmiş İslamın koyduğu kesin yasaklar.
Bir avuç buğday, bir tutam ot, bir karış toprak için
Konuşur mavzerler, bıçaklar...

Ve dul kalır kadınlar bir hiç yüzünden
Vurulur gelinler telli-duvaklı.
Bir ağıt başlar sonra yetim kalan evlerde
İnce, uzun, ağlamaklı.

Anadolu, Anadolu, Ah Anadolu
Böyle görmeseydim seni, böyle tanımasaydım
Yüreğim olmasaydı binbir yerinde...
Yaşasaydım yine seni acı duymadan
Anamın Azeri türkülerinde.

 Yavuz Bülent Bakiler

KALAN OLDUK

Sevda dedik, aşk dedik,

Hasret kalan olduk

Mevla dedik, alın koyduk,

Yine de günahkar kaldık

Bayrak dedik, ezan dedik,

Radikallerden oluverdik

Dünya dedik, dedik demesine de

Dünya zaten başkalarınındı

Yunus misali kala kala

İçimizdeki ‘BİR BEN’ ile kalıverdik.

                            MEHMET TUNÇER

          YARINLAR   BİZİM

   I  

Yarınlar bizim  canlar yarınlar bizim

İlkemiz  değildir bezginlik ve de kin

Yarınlar elbette  bizim.

Haydi çıkıyoruz yola, yelkenler fora.

Korkaklar kalsın arkada

açılalım ummanlara

           Haydi bre yiğitler gayrı dinsin

           ayrılık rüzgârları.

Cahillik girsin artık kınına,

biz kuşanalım bilgiyi

savaşımız cehaletle olsun.

Ve varalım hazzına kardeşliğin

Ve dahi diyelim bütün elaleme

Biz varız beraberiz

Hem de buradayız.

II

Aşılmaz yol mu olur?Delikanlım

Geçilmez ‘Yar’ mı olur?

Can da senin Canan da

Lakin ,

Candan  geçmeden

Cânâna kavuşmanın

Şânı mı olur?

Var mısın çıkıyoruz Şâhikalara

Haydi  sen de yetiş kalma arkada

Gel girelim kolkola

Hem  bizim halayımız da var

barımız da.

 III

Sizler

Ceylan bakışlı,mağrur duruşlu

sevdamızın  güzelleri

Ve

Memleketimin gönül gözü

Çilekeş anaları

Yoğurun yürek hamurumuzu

Katın mayamıza gönül yaşınızı.

Yükümüz ağır

Bilek kifayetsiz

Yürek gerektir bize

Mayası da sizde.

Esirgemeye esirgemezsiniz de

Kalleşler var içimizde.

Haydi arkadaşım, gönüldaşım

Yeis yok bizde.

Bizim için,

Herkes için,

Yarınımız için.

Var mısın sen de

Bizimle  bu kutlu  yol için.   

           MEHMET TUNÇER-1999 SASON

ŞEHİTLER ÖLMEZ                                                                     

 Hrant DİNK’ in ölümünden sonra yaşananların ardından,VATAN’ı  için (adını bile sonradan öğrendiğim)  DİYARBAKIR Lice’de şehit olan J.Komd.Astsb.Kd.Çvş. Kadir AYDIN’a ithafen yazılmıştır. Ruhun şad olsun.

EY KOCA DÜNYA BEN DE ÖLDÜM

                           Ey koca dünya bende öldüm,

                           Belli ki hiç birinizin haberi yok,

                           Hem de DİNK’ ten sadece bir gün önce,

                           Ama sen ne duydun, ne gördün, ne de umursadın…

Ölümümden hemen sonra kameralar gelmedi oraya,

Halk’ta toplanmadı ellerinde karanfil ve mumlarla,

Hiçbir devlet büyüğü ve Amerika’da kınamadı ölümümü,

Ve yazmadılar adımı mezar taşımdan başka, hiçbir yere…

Hâlbuki benim adım öz ve öz Türkçe idi,’’ Kadir AYDIN,,

Okunması, söylenmesi ve yazılması onunkinden daha kolaydı,

Ama anmadı beni babamdan gayrı kimse, onu andıkları gibi,

Ve yazılmadı başka hiçbir yere adım, anamın yüreğinden başka…

Ben gencecik fidandım, daha hiç tomurcuk vermemiş,

Ve soldurdular beni Lice’de, hayatımın baharında,

Beni de vurdular, ben de öldüm, bilmem duydunuz mu? Ama

Bulamadılar beni vuranları 32 saatte, belki de hiç aramadılar…

Ben kendi vatanımda, vatanımı vatansızlardan korumak için öldüm,

Ben Türk’tüm, adım Türkçe, ama öğrenemedi adımı hiç kimse,

Bir kez bile manşet de olmadım ya o gül yüzümle gazetelere,

İşte EY KOCA DÜNYA BEN ASIL O GÜN ÖLDÜM…

Sitemimin nedeni, Hrant Dink’e veya Ermeni Cemiyetine değil, onlara bizden çok değer verenleredir.Oğuz KARADUMAN